درین سیه شب بلند حزن انگیز

         که آسمان مرا هیچ نقره فامی نفشرد

              به تو می اندیشم،ای برت همیشه گشوده ، مست

که در آن نخفته خلوت های جاری تا صبح

به خیالت تا ابد چون سوز تب

                                   بر جسم سرد خسته ام خواهی نشست !

                           *

میبینی؟ ای  مرغ خوشخوان شبم

 که چه بظاهر آسان

همه پنجره ها سخت برویت بستم؟

باشد اینبار که راه خانه از سر گیری

    از من خسته به سان دیگری یاد کنی

                          *

من هم امشب هم دگر شبهای محزون بی تو

با همه ستارگان شیفته ی چشمان شوخت قهرم

تا ندانی من اینجا گهگاه ...

          بروی خاطرات رفته ات می خیزم

 و  گرچه هچو عضوی ٬ از دست جانم رفتی

گاه و بیگاه بر تنم می رو یی

و همینجا در میان یخ های قلبم ٬

   از همیشه تازه تر می مانی

                          *

اگر آنجا از من دلخسته ات یادی هست

 بدان چه از من بگریزی یا نه

اینبار چون به آسمان شهر من بازگردی

   خواهی دید

اینجا در و همه پنجره های قلبم

تا همیشه به رویت باز است...

                                                                                                 vanda