شبی پرسیدم از او اگرروزی

  به جای مشق شب احساست باشم

  دوست می داری  که بازهم مثل حالا

  ازازل تا به ابد عاشقت باشم؟

  بی تامل بازهم ازروی تکلیف

     گفت:آری

  چه سخن ناپخته گفتی!

  مگرنشناخته ای تو طرفت را

  که بازهم بی تامل یاوه گفتی؟

  دلم میخواست دوباره بشوم خام

  بازهم به حرمت عشقم دل آرام

  ولی هرگز دلم نگشت راضی

  که مهمانش کنم آن همه خواری

  که شود باهردروغی آنچنان رام

  که پندارد نه عاشق شده است دام!

  بار بستم ازهوایش به هوایی

  که نباشد از نگاهش هیچ نشانی

  درین دوری شدم هر روز بیمار

  سرم ناکام رفته بر سر دار

      که می داند؟

  در این دوری از او بر من چه ها رفت

     نمی دانی!

  چه آسان عمر شیرینم به باد رفت