بمیرم برایت،اشکهایت را پاک کن

                                            به زمین امیدی نیست آسمان را نگاه کن

آسمان شفاخانه ی دردهای من و تست

                                             با ناله و فریاد صاحبش را صدا کن

یادت هست ؟؟

چه رنجی بردیم زیر شکنجه ی باد

                                            چه از سر درد گفتیم

                                                    آی زندگی رحم کن ؟

به صاحب آسمان بگو دو دستمان را شکستند

                                            که  با خنجر بر دلمان چه جمله ها کندند

از آن پاییزی  که عشقمان را زیر پاها ریختیم

                                         اما این بیرحمها جایش

                                                      به سایه مان هم طمع کردند

مگر چه میخواستیم از آنها بغیر از مشتی خاک؟

                                          بگو نامردها حتی

                                                   بهارمان را تباه کردند

چه رنگها زدیم ما بر سیه روزیشان

                                           ولی فقط  با ما خود را گرم کردند

ما هم بی تاب دیدن دنیا

               شبها تا صبح بیدار میماندیم 

                                            بگو از آن روز  که چشمهایمان را

                                                                برای پیشکشی٬کندند و بردند

دلم میخواهد بخواهیم از او که آنها را

                                         اندکی به درد هامان مبتلا سازد

ولی بیا که باز هم ندید بگیریم

                                       بیا و عزیزم همان زمین را نگاه کن.....