آینه بغض مرا میشکند

         و من اینبار روی این تکه ی آب منجمد

 به جای عارض بیرنگ خود

            خاطره ی شفاف روزهای رفته را میبینم

 من تورا میبینم !!

که سبکبال و رها

 فارغ از زنجیرهای این و آن      

 سوی من به آسمان می آیی

من شوق لحظه های دیدار تو را میبینم

 که خواهش دستان سرد مرا

 از خلال ابرها می یابد

              و به دستان تا ابد گرم تو پیوند میدهد

و من با تمام احساس قلبم

  برای آن پابرهنه دویدن های روی ابرها

 شعر دلتنگی آغوش تورا میگویم

من روی این منجمد بیرحم راستگو

عکس رویایی چشمان تورا میبینم

      و نقش هولناک روزی را که

                 همچو یک ماتم سرد

                   آنهمه زیبایی بی حد و حصر

در نگاه پراضطرابم قطره اشکی شد و ریخت

من تو را گاه به گاه  در جای خود

روی این قاب خسته ی آویخته

که نه انگار که جدایی تا ابد آنرا شکست

دگربار لبخند  به  لب  میبینم...

                                                                                                   vanda