باز هم پرنده ی خیال من     

      از لب پنجره ی خاطره ها

سوی تو٬

آزاد و رها

پر کشید و درین سیاهپوشی غم

                     بر سر دو راهی تردیدها

باز مرا٬مست و آواره و بی سامان گذاشت!

 *

رفت و رفت و تا بدانجا که مرا دیوانه دید

دور مرا از خانه و کاشانه دید

         باز رها کرد مرا در بزم تو

            تا بغلتانم نگاه در چشم تو

تا ازین مژگان خون پالایم

     به گردابی ز اشک فاش گویم

         آنچه رفت بر عاشق دیرین تو

*

تا مرا دیوانه تر از پیش دید

       شیفته و آواره و درویش دید

بال و پر بست و درین تنپوش غم

                   باز مرا٬ مست و آواره و بی سامان گذاشت!