خسته از نظاره ی این لحظه های  بی گذر

و قدم زنان بر طپش بیحاصل

                                                نبض همه ی کوچه ها

آخرین رخصت دیدار تو را

                                                  از خاطرات رفته ات میگیرم

و اندک مهلت نشکفتنم را باز هم

                                              پیشکش دستان سرما زده ی تو میکنم،

و در سکوت خلوت شبهای بی مهتابم

                                            آخرین فصل بارانهای پنهانی را ٬میبارم

                                                                                                                                       *

من از همه نشانه های پشت این پنجره ها

          سرود پایان فصل مرگ را میشنوم

و برای تو روی این شیشه های بخارآلوده،

   عکس دلی را نقاشی میکنم٬

 که بی تاب از این همه سکوت بی حاصل و سرد٬

                                تو را با همه دلتنگی اش

دست خدای خود سپرد...

* 

            آه که باز هم ٬ به همراه نفس

 بوی بهارنارنج در هر دمم  میپیچد

                   و من برای تو٬ با آنکه دیگر نیستی

یک سبد پر از بهار و زندگی میچینم...

                                                                                                              vanda