تو تنها نیستی

vanda-poem — Fri, 25 Sep 2009 22:26:18 GMT

خاطرت هست؟

يكي از آن روزهاي دور

گفتم درين آينه نگاه كن و بگو چه ها ميبيني؟

گفتي هيچ چيز

با تعجب نگاهت كردم

گفتم اين هيچ همه دنياي من است ميداني؟

شب و روزم

آسمانم ...

خنديدي

آن روز چه دروغگوي بزرگي بودي

تو فقط در آينه عكس خودت را ديدي

اما به راستي براي من آن هيچ چيز

به وسعت همه شناخته هايم تازه و زيبا بود

خاطرت هست؟

آينه از ميخ ديوار خوب آويخته نبود

بعد تو آن هم رفت

مثل يك حادثه ي معمولي

روزي افتاد و شكست

همه پرسيدند ،صداي شكستن از چه بود؟

گفتم از هيچ چيز !

صداي عظيمي بود كه هويت نداشت ...

vanda-poem — Mon, 21 Sep 2009 22:47:18 GMT

اگر ماه احساس مرا نسبت به تو ميدانست

هرگز به سیاهی شبهایم نوری نمی پاشید

و اگر صبح شوق لبریزم براي ديدار تو را ميدانست

هرگز آمدنش را بر ديدگان خفته ام جاری نمی ساخت

اگر زندگي ميدانست كه تو چقدر برايم عزيزي

از تنم بار ميبست

و اگر اميد ميدانست كه چقدر بي تو بي نيازش هستم

برايم فرصت جبراني باقي نميگذاشت

اگر فردا ميدانست كه چقدر بي تو شبيه امروز است

هرگز ميل آمدنش نبود

و اگر لبخند ميدانست چقدر مرا به ياد تو مي اندازد

هرگز بر لبانم نمی نشست

اگر قلب ميدانست تو تنها بهانه براي طپيدنش هستي

اينچنين خودش را به زحمت وا نمي داشت

و اگر خاك ميدانست كه چقدر براي بودن ناچارم

هرگز قبطه ي زنده بودنم را نميخورد

اگر دل ميدانست كه با من چه کرده

بی شک از عذاب جان میداد

و اگر عقل میدانست که با تو چه کرده

هرگز از شرم رسوایی سر بر نمی آورد

اگر گذشته ميدانست كه چقدر برايم عزيز است

هرگز به ساعتهاي خفته ام با تعجب نمي نگريست

و اگر تو میدانستی که چقدر دچارت هستم

هرگز به تبعیدگاه خود قدم نمی گذاشتی ...

vanda

سقوط

vanda-poem — Tue, 25 Aug 2009 19:58:18 GMT

پر از يك حس نامردم

چرا مستانه ميخندم؟

مثل يك زن نابينا

پر از صدای یک وهمم

مثل پريدن يك مرد

از بلندي مرگم

پر از زجرم كه ميخندد

پر از اشكم كه ميخشكد

مثل پرنده ي ناچار

كه دام را خانه میداند

همان ساعت خوابیده

كه باز در خواب میماند

من آن دلخوشي پوچم

كه دل در باد ميبندد...

vanda

ناجی...

vanda-poem — Fri, 24 Apr 2009 15:49:18 GMT

ای سحرگاهان من٬روشن نگاهت

مرا با تو، پیاله را چه حاجت؟

از آن چشمه که از چشمت روان است

بنوشانم که جانم در عذاب است

مرا با عشق خود به آسمان بر

شود خسته ی روحم از تنم در

به آنجا که دلم تازه شود باز

برایم، هر نگاهت، یک سرآغاز

رها شو، بال بگشا در هوایم

کمک کن تا ازین گرداب درآیم

برایم از شقایق مرهم آور

مرا از قعر خودبینی در آور...

vanda

بوی بهار نارنج

vanda-poem — Mon, 02 Mar 2009 17:56:18 GMT

خسته از نظاره ی این لحظه های بی گذر

و قدم زنان بر طپش بیحاصل

نبض همه ی کوچه ها

آخرین رخصت دیدار تو را

از خاطرات رفته ات میگیرم

و اندک مهلت نشکفتنم را باز هم

پیشکش دستان سرما زده ی تو میکنم،

و در سکوت خلوت شبهای بی مهتابم

آخرین فصل بارانهای پنهانی را ٬میبارم

من از همه نشانه های پشت این پنجره ها

سرود پایان فصل مرگ را میشنوم

و برای تو روی این شیشه های بخارآلوده،

عکس دلی را نقاشی میکنم٬

که بی تاب از این همه سکوت بی حاصل و سرد٬

تو را با همه دلتنگی اش

دست خدای خود سپرد...

آه که باز هم ٬ به همراه نفس

بوی بهارنارنج در هر دمم میپیچد

و من برای تو٬ با آنکه دیگر نیستی

یک سبد پر از بهار و زندگی میچینم...

vanda

تک شعله

vanda-poem — Thu, 29 Jan 2009 09:30:18 GMT

از همه گرمی عشق محتاج این تک شعله ام

پس چرا با یک وزش آشفته حالم میکنی؟

از همه عالم و آدم دل بریدم ، با توام

پس چرا یکباره خود را از دلم کم میکنی؟

من همه عشقم پی سراب تو دویدن است

پس چرا حتی ازین وهم٬دریغم میکنی؟

تو که خود کبوترانه پر زدی تا لانه ام

پس چرا این آشیانه را پر از غم میکنی؟

من که از رنگ نگاهت تا سحر شعر ساختم

پس چرا چنین شبم را رنگ ماتم میکنی ؟

vanda

به رنگ غم

vanda-poem — Fri, 23 Jan 2009 10:31:18 GMT

تو ای بهترینم...

برایم به رنگ همه غم های عالم هستی

و من در تمام لحظه های کوچک خندانم

در پی آنم که مباد

ذره ای از رنگ تو فارغ شوم !!!

vanda

vanda-poem — Wed, 14 Jan 2009 15:09:18 GMT

با صدای قدمهایت آرامش لحظه هایم بودی

میدانم که کارت دل شکستن است و دل آزاری

نمیگویم که شبهایم خش خش برگهاست زیر پایت

میدانم که چون بدانی٬راه میروی بر دستهایت

vanda

عشق پر گشوده

vanda-poem — Sun, 04 Jan 2009 09:45:18 GMT

درین سیه شب بلند حزن انگیز

که آسمان مرا هیچ نقره فامی نفشرد

به تو می اندیشم،ای برت همیشه گشوده ، مست

که در آن نخفته خلوت های جاری تا صبح

به خیالت تا ابد چون سوز تب

بر جسم سرد خسته ام خواهی نشست !

میبینی؟ ای مرغ خوشخوان شبم

که چه بظاهر آسان

همه پنجره ها سخت برویت بستم؟

باشد اینبار که راه خانه از سر گیری

از من خسته به سان دیگری یاد کنی

من هم امشب هم دگر شبهای محزون بی تو

با همه ستارگان شیفته ی چشمان شوخت قهرم

تا ندانی من اینجا گهگاه ...

بروی خاطرات رفته ات می خیزم

و گرچه هچو عضوی ٬ از دست جانم رفتی

گاه و بیگاه بر تنم می رو یی

و همینجا در میان یخ های قلبم ٬

از همیشه تازه تر می مانی

اگر آنجا از من دلخسته ات یادی هست

بدان چه از من بگریزی یا نه

اینبار چون به آسمان شهر من بازگردی

خواهی دید

اینجا در و همه پنجره های قلبم

تا همیشه به رویت باز است...

vanda

مولا حسین (محرم بر عاشقانش تسلیت باد)

vanda-poem — Fri, 02 Jan 2009 11:08:18 GMT

مولا حسین٬دعای من٬سوی خدا نمی رود

مولای من٬نامه سیاه٬مقربش نمی شود

مولا حسین ٬ شفاعتی٬پر سوز و آه آمده ام

مولای من٬ندامتم٬در او اثر نمی کند

مولا حسین٬لشکر غم٬قبای سرخ پوشیده است

مولای من٬خیال او٬از دل برون نمی رود

مولا حسین٬خرده مگیر٬بر عشق خشک خاکی ام

انگار کن دیوانه ای٬از راه ٬بی راه می رود

مولا حسین٬لب تشنه ام٬حتی سراب اینجا نیست

مولای من٬اینجا علم٬بی تو٬به پا نمی شود

مولا حسین٬از آن فغان٬که زخم سر باز می کند

سر می دهم٬شاید که درد٬از مرحمت درمان شود

vanda